Διαφήμιση

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Σύνδεση Χρήστη



FreeCurrencyRates.com

Πρωτοσέλιδα

PDF Εκτύπωση E-mail
0162 - ΜΙΣΘΩΣΕΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ.
Σάββατο, 07 Ιανουαρίου 2006 03:00

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

ΑΠ 162/2006 Δ΄ Τμ.

Διατάξεις: άρθρο 559 αρ. 8 ΚπολΔ

ΜΙΣΘΩΣΕΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ.

Η μίσθωση αποθηκευτικών χώρων που θεωρούνται βιομηχανοστάσια, δηλαδή οικοδομήματα που έχουν ανεγερθεί ειδικά για τη λειτουργία βιομηχανίας δεν επιβαρύνεται με τέλος χαρτοσήμου αλλά με φόρο προστιθέμενης αξίας. Σε περίπτωση καταβολής των μισθωμάτων με τους τόκους υπερημερίας και τον αναλογούντα ΦΠΑ, ο φόρος δεν μπορεί να ζητηθεί εκ νέου από τον εκμισθωτή ανεξάρτητα από την έκδοση τιμολογίου παροχής υπηρεσιών.

(...) Π. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκε ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. «Ως πράγματα» νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος. Είναι πράγματα και συνεπώς η μη λήψη υπόψη ιδρύει τον προβλεπόμενο από την άνω διάταξη λόγω αναιρέσεως η βάση της αγωγής και τα προς θεμελίωση αυτής και των διαφόρων αιτημάτων της περιστατικά. Ειδικότερα δε η λήψη υπόψη από το δικαστήριο γεγονότων μη περιεχομένων στην αγωγή για τη θεμελίωσή της.

Στην προκειμένη περίπτωση από τα επιτρεπτώς επισκοπούμενο ΚΠολΔ 561 παρ.  δικόγραφα προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται:

Με το από 26.2.2002 δικόγραφο της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ασκηθείσας κατά της αναιρεσιβλήτου αγωγής της, η οποία κατά τα ουσιώδη στοιχεία της επαναλαμβάνεται και στο αναιρετήριο, ότι εκμίσθωσε στην αναιρεσίβλητη τα αναφερόμενα SILOS προς αποθήκευση ποσότητας ρυζιού εμπορικής περιόδου 1996/1997 και 1997/1998 και ότι τα μισθώματα, λόγω του ότι τα μισθώματα, λόγω του ότι οι ως άνω αποθηκευτικοί χώροι θεωρούνται βιομηχανοστάσια, δηλαδή οικοδομήματα που έχουν ειδικά ανεγερθεί για τη λειτουργία βιομηχανίας επιβαρύνονται με ΦΠΑ 18% και περαιτέρω ότι η αναιρεσίβλητη κατέβαλε αντί του ως άνω ΦΠΑ χαρτόσημο από 3,6%. Ακολούθως ζήτησε τη διαφορά μεταξύ του καταβληθέντος από 3,6% χαρτοσήμου επί των μισθωμάτων και υποχρεωτικώς επιβαρύνοντος τα μισθώματα ΦΠΑ από 18%, το οποίο αυτή οφείλει να καταβάλει στην Εφορία και με το από 26.2.2002 δικόγραφό της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ασκηθείσας κατά της αναιρεσιβλήτου αγωγής της, η οποία κατά τα ουσιώδη στοιχεία επαναλαμβάνεται και στο αναιρετήριο, ότι εκμίσθωσε στην αναιρεσίβλητη τα αναφερόμενα «SILOS», προς αποθήκευση ποσότητας ρυζιού, ότι η μισθώτρια κατέβαλε τα μισθώματα και τους τόκους υπερημερίας μετά από άσκηση αγωγής εναντίον της και ότι οφείλει εισέτι τον αναλογούντα ΦΠΑ από 18% επί των τόκων υπερημερίας, για τον οποίο έχει εκδώσει νομίμως τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.

Όμως το Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, όπως από αυτή προκύπτει, δέχθηκε ότι «μεταξύ των διαδίκων καταρτίσθηκαν δύο συμβάσεις μισθώσεως δυνάμει των οποίων η ήδη αναιρεσείουσα εκμίσθωσε στην εναγόμενη (ήδη αναιρεσίβλητη) αποθηκευτικούς χώρους της ιδιοκτησίας της, προκειμένου η τελευταία να αποθηκεύσει ποσότητες ρυζιού της περιόδου 1996/1997 και 1997/1998. Ότι το μίσθωμα καθορίστηκε στο ποσό των 450 δραχμών ανά τόνο αποθηκευμένου ρυζιού ανά μήνα, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ 18% δεδομένου ότι οι μισθωτικοί χώροι έφεραν τον χαρακτήρα μισθώσεων μηχανοστασίου. Ότι η εναγόμενη μισθώτρια κατέβαλε στην ενάγουσα τα οφειλόμενα μισθώματα, τους τόκους υπερημερίας και τον αναλογούντα ΦΠΑ από 18% επί των μισθωμάτων ο οποίος (ΦΠΑ) δεν μπορεί να ζητηθεί εκ νέου ανεξαρτήτως της εκδόσεως του τιμολογίου παροχής υπηρεσιών». Στη συνέχεια το Εφετείο με βάση την παραπάνω κρίση του απέρριψε την έφεση της αναιρεσειούσας κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως με την οποία είχαν απορριφθεί οι αγωγές της.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ γιατί παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν με τις αγωγές, ήτοι ότι αίτημα αυτών ήταν η καταβολή του αναλογούντος ΦΠΑ επί των μισθωμάτων και δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και ασκούσαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ήτοι ότι αίτημα της πρώτης αγωγής ήταν η καταβολή της διαφοράς μεταξύ του καταβληθέντος χαρτοσήμου επί των μισθωμάτων και του υποχρεωτικώς καταβαλλόμενου ΦΠΑ από 18% επ` αυτών και επί των δεύτερων η καταβολή του από 18% ΦΠΑ επί των καταβληθέντων τόκων υπερημερίας, και γι΄αυτό είναι βάσιμοι ο σχετικός (όπως εκτιμήθηκε) πρώτος, δεύτερος και τέταρτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.

Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από δικαστές άλλους εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: (Αναιρεί την απόφαση 139/2004 Εφετείο Θεσσαλονίκης.)